तीन हरामखोर

 बाप्या, साप्या आणि टाप्या हे तीन हरामखोर मित्र. गावात त्यांची दहशतच होती, पण चोरीच्या बाबतीत ते कायम हात साफ ठेवायचे. एकदा त्यांना कळलं की शहरातल्या प्रसिद्ध उद्योजक रघुनाथरावांच्या वाड्यात अमाप पैसा आणि दागिने आहेत. तिघांनी मिळून ठरवलं की, ही चोरी त्यांच्या आयुष्याची सर्वात मोठी चोरी असेल. रघुनाथरावांचा वाडा मोठा, पण सुरक्षित होता, आणि तिथे गस्त घालणारे दोन गार्ड आणि एक श्वान होता. तिघांनी डोकं लढवायला सुरुवात केली.

बाप्या म्हणाला, "आपण रात्री बारा वाजता वाड्याच्या मागच्या भिंतीवरून आत जाऊ." साप्या, जो नेहमीच घाबरट होता, म्हणाला, "पण तिथे तो भुंकणारा कुत्रा आहे, आणि गार्ड्सना बंदुका आहेत!" टाप्या, जो थोडा हुशार समजला जात होता, म्हणाला, "काळजी नको, मी कुत्र्याला बिस्किटं टाकेन, आणि गार्ड्सना आपण दारूच्या बाटल्या दाखवून भुलवू." तिघांनी मिळून एक भन्नाट योजना बनवली. रात्री चोरीला जाण्यापूर्वी त्यांनी सगळ्या गोष्टी नीट तपासल्या. पण त्यांना काय माहीत, त्यांची ही योजना लवकरच हास्यास्पद होणार होती.

रात्री बारा वाजता तिघेही वाड्याच्या मागच्या भिंतीजवळ पोहोचले. बाप्याने भिंतीवर चढण्यासाठी दोरखंड आणला होता, पण तो इतका जुनाट होता की पहिल्याच झटक्यात तुटला. साप्या घाबरून म्हणाला, "हे अपशकुन आहे, आपण परत जाऊ!" पण टाप्याने त्याला शांत केलं आणि म्हणाला, "अरे, भिंत तर फक्त सात फूट आहे, आपण एकमेकांच्या खांद्यावर चढू." शेवटी तिघेही एकमेकांच्या खांद्यावर चढून भिंतीवर गेले, पण तिथे त्यांना एक मोठ काटेरी झुडूप दिसलं. बाप्या त्या झुडपात पडला आणि त्याच्या अंगावर काटे रुतले.

भिंतीवरून उतरताच त्यांना रघुनाथरावांचा कुत्रा, टायगर, भुंकत त्यांच्याकडे धावत आला. टाप्याने खिशातून बिस्किटं काढली आणि टायगरला टाकली, पण टायगरने बिस्किटांकडे ढुंकूनही पाहिलं नाही. साप्या घाबरून झुडपात लपला, आणि त्याला पुन्हा काटे टोचले. बाप्या म्हणाला, "टाप्या, तुझी बिस्किटांची आयडिया फसली!" शेवटी टाप्याने खिशातून एक मटणाचा तुकडा काढला, जो त्याने कुत्र्यासाठी ठेवला होता. टायगर मटण पाहून शांत झाला आणि त्याच्या पिंजऱ्यात जाऊन बसला.

आता गार्ड्सचा प्रश्न होता. वाड्याच्या मुख्य दरवाज्याजवळ दोन गार्ड्स गस्त घालत होते. टाप्याने त्याच्या योजनेप्रमाणे एक दारूची बाटली हवेत उडवली आणि ती फुटली. गार्ड्सना ओरडून म्हणाला, "अहो, ही बाटली कोणाची?" गार्ड्सनी बाटली पाहिली आणि त्यांचे डोळे चमकले. पण एक गार्ड म्हणाला, "आम्ही ड्युटीवर असताना दारू पित नाही!" टाप्या हादरला, पण त्याने लगेच दुसरी युक्ती काढली आणि म्हणाला, "मग ही बाटली रघुनाथरावांना देऊ का?" गार्ड्स घाबरले आणि त्यांनी तिघांना आत जाऊ दिलं.

वाड्यात प्रवेश करताच तिघांना वाटलं की आता त्यांचं नशीब फळफळलं. पण वाडा इतका मोठा होता की त्यांना खजिन्याची खोली कुठे आहे हे कळेचना. बाप्या म्हणाला, "आपण सगळ्या खोल्या शोधू." साप्या, जो आता थोडा बावरला होता, म्हणाला, "पण जर कोणी पकडलं तर?" टाप्याने त्याला धीर दिला आणि तिघे एका मोठ्या खोलीत शिरले. तिथे त्यांना एक मोठी पेटी दिसली, पण ती उघडताच त्यात फक्त जुने कपडे आणि काही जुनाट पुस्तकं सापडली.

तिघांनी दुसरी खोली शोधली, पण तिथे रघुनाथरावांचा मुलगा त्याच्या मित्रांसोबत गप्पा मारत बसला होता. साप्या इतका घाबरला की त्याने टाप्याच्या पाठीवर मारलं आणि म्हणाला, "आता तर आपण गेलो!" बाप्याने त्याला शांत केलं आणि तिघेही खोलीच्या बाहेर लपले. पण तेवढ्यात रघुनाथरावांचा मुलगा बाहेर आला आणि त्याने तिघांना पाहिलं. टाप्याने लगेच युक्ती लढवली आणि म्हणाला, "आम्ही रघुनाथरावांचे नवे नोकर आहोत!" मुलाने त्यांच्यावर विश्वास ठेवला आणि त्यांना स्वयंपाकघरात पाठवलं.

स्वयंपाकघरात गेल्यावर तिघांना वाटलं की आता त्यांना जेवण तरी मिळेल. पण तिथे रघुनाथरावांची बायको, सावित्रीबाई, स्वयंपाक करत होत्या. त्यांनी तिघांना पाहिलं आणि विचारलं, "तुम्ही कोण?" बाप्याने लगेच खोटं बोललं, "आम्ही नवे नोकर, तुमच्या मुलाने पाठवलं." सावित्रीबाईंनी त्यांना वाट्या धुण्याचं काम दिलं. तिघेही नाइलाजाने वाट्या धूत बसले, पण साप्याच्या हातातून एक वाटी फुटली आणि सावित्रीबाई ओरडल्या, "हा काय हरामखोरपणा!"

वाट्या धुता धुता टाप्याला एक गुप्त दार दिसलं. त्याने बाप्या आणि साप्याला इशारा केला आणि तिघेही त्या दारापाशी गेले. दार उघडताच त्यांना एक खोली दिसली, जिथे एक मोठी तिजोरी होती. तिघांचे डोळे चमकले, पण तिजोरीला कुलूप होतं आणि त्याचं कोड माहीत नव्हतं. बाप्याने कुलूप तोडण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यातून फक्त मोठा आवाज झाला. तेवढ्यात गार्ड्स आणि टायगर पुन्हा धावत आले.

तिघेही जीव मुठीत धरून पळायला लागले. साप्या पुन्हा काटेरी झुडपात अडकला, बाप्या भिंतीवरून पडला आणि टाप्याला टायगरने पकडलं. शेवटी गार्ड्सनी तिघांना पकडलं आणि रघुनाथरावांसमोर उभं केलं. रघुनाथरावांनी त्यांना पाहिलं आणि हसत म्हणाले, "तुम्ही तीन हरामखोरांनी माझ्या वाड्यात इतका गोंधळ घातला, पण तुमचं धाडस आवडलं!" त्यांनी तिघांना शिक्षा न करता गावातल्या नाटक कंपनीत काम दिलं. तिथून पुढे तिघेही चोरी सोडून नाटकात हरामखोरपणा करू लागले!